Ze liet een spoor achter

In de trein terug ging er in het zitje achter Elsje een stel zitten. Ze babbelden zachtjes met elkaar, te zacht om het gesprek te kunnen volgen, zeker gezien het boek dat Elsje aan het lezen was. Tot de conducteur kwam. Tegen haar hield het stel een heel verhaal dat ze toch zo'n fijn uitstapje hadden gehad. Aan hoe ze daarover spraken, kon Elsje afleiden dat het om een ouder echtpaar ging.

Toen de conducteur naar de volgende coupé doorgelopen was, werd dit vermoeden bevestigd. Het stokoude mannetje liep op wiebelbeentjes door de coupé, en zei tegen zijn vrouw: "Het is díe kant op!". De minstens even oude vrouw begon de aangewezen kant op te schuifelen, maar het bleek te laat. Ze liet een spoor van druppels in het gangpad achter. Toen ze terugkwam en zich voorzichtig op haar plek liet neerzakken sprak ze zacht tegen haar man (maar hard genoeg voor Elsjes oren): "Ik moest echt zó nodig plassen...".

Elsjes hart kromp ineen van mededogen.