Advocaatje, leef je nog

Tegenover Elsje in de trein zat een jonge man. Je kent het type wel: zo'n snelle jongen, met een maatpak en glimmend gepoetste zwarte schoenen. Zo'n goed geschoren, keurig gekapte jongen met gadgets. Niet iemand in de IT (zijn pak zag er te duur uit), noch uit het bankwezen (het pak miste het in die branche bijna verplichte krijtstreepje). Elsje vindt het altijd leuk om te te gissen wat mensen in de coupe doen voor de kost. Bij deze jonge man was ze er nog niet uit toen zijn telefoon ging.

Het was iemand van zijn kantoor. Een advocatenfirma, zo bleek uit het gesprek. Uitgebreid besprak hij een nieuwe client:
"Ja, ze heet Van ...., met dubbel ee inderdaad. Voorletters .... Geboortedatum ..... 1980, ja, net als ik 28 dus. Ze moet vanmiddag om 3 uur voor de politierechter verschijnen. (...). Rijden onder invloed. (...) Kunnen wij haar representeren? (...) Nou, ik moet nu naar Den Haag, maar als ik op tijd terug ben wil ik de zaak wel doen. Nee, anders moet je Huppeldepup maar vragen. Daar bel ik straks nog wel even over."

Schandalig hoe deze jongen de privacy van zijn client schond! En eigenlijk minstens zo erg dat Elsje daar niets van zei. Die mogelijkheid bedacht ze zich pas later die dag. Iemand niet aanspreken op schending van integriteit is een schending van integriteit op zich. Elsje schaamt zich.