Afgelopen week zat Elsje in de trein. Buiten de spits, wat niet zo vaak voorkomt. Het gedrag van mensen buiten de spits is aanzienlijk anders, zo mocht zij concluderen. Lange telefoongesprekken over allerhande zaken nemen de plaats in van korte mededelingen over vertragingen en verwachte aankomsttijden.
De man achter Elsje bijvoorbeeld, voerde een gesprek met waarschijnlijk een van zijn medewerkers, die hij de hemel in prees voor het werk dat die had verzet voor de een of andere bijeenkomst. Dit deed hij op zo'n enorm aardige manier dat Elsje een blinde sympathie voor hem opvatte. Daarna belde hij met een zakenrelatie (schat Elsje in), die hij eveneens op vriendelijke, maar oneindig veel zakelijker toon te woord stond. Zo'n baas zou Elsje ook wel willen!
Pas uren later drong het tot Elsje door dat de man net zo'n stem had als Mark Rietman, je weet wel: Kiet Bussink uit Oud Geld. En dat lijkt Elsje in interviews altijd een heel sympathiek mens. Kennelijk vindt ze daardoor iemand met een gelijksoortige stem direct ook sympathiek. Is dat jullie ook wel eens overkomen?
Blinde sympathie
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
0 comments:
Post a Comment