Smiley

Vandaag reed Elsje tussen Utrecht naar Wageningen over de A12. Natuurlijk heeft ze zich weer verbaasd over die vermaledijde regenboogstickers, maar omdat ze daarover op deze plek al eens haar hart gelucht heeft, zal ze jullie daar niet weer mee lastigvallen. Maar waarmee dan wel, Elsje? Vurtel, vurtel! Nou, vandaag gaat ze een blogje schrijven over smileys.

Want wat is het geval? Aan diezelfde A12 wordt bij Wageningen druk gewerkt. Heel druk. En dus zijn kilometerslange stukken weg met pylonnetjes afgezet. Vroeger reed je daar dan langs, hopend dat er binnen niet al te lange tijd een eind aan de vertraging zou komen, maar meer dan hopen kon je niet.

Maar tegenwoordig, in het tijdperk van het publieksgericht werken, plaatst Rijkswaterstaat elke kilometer een bordje langs de kant van de weg met daarop de mededeling dat over x kilometer de ellende voorbij zal zijn. En die mededeling wordt opgeleukt met een smiley, die aan het begin van de afzetting erg triest kijkt maar, naarmate het einde in zicht komt, steeds vrolijker.

Raar toch, dat ook verdrietig-kijkende smileys 'smiley' heten: het zijn immers allesbehalve lachebekjes. Elsjes collega J noemt die dat soort smileys 'treurie'. Een navolgenswaardig iets.