CITO-stress

Afgelopen donderdag kregen spruit 3 en 4 de uitslagen van de CITO-eindtoets. Gelukkig had de school er, in tegenstelling tot eerder jaren, voor gekozen om de uitslagen snel bekend te maken. De kinderen behoorden daarom nu eens niet tot de laatste maar tot de eersten van de stad die de hunne hoorden. En gelukkig voor deze twee kinderen was die weer zodanig dat ze straks naar de school van hun voorkeur kunnen. En ook dit keer was de vreugde bij het horen van dat ene getalletje bijna griezelig.

Maar dat het niet voor alle kinderen en/of ouders een bevredigend resultaat was, bleek uit de reactie van één van de moeders. Kindlief had 'maar' een HAVO-advies. Woedend was ze op school, waar men haar kind 'in de steek had gelaten!'. Alles lager dan de allerhoogste schooltrede is blijkbaar onacceptabel? Pfjoe, dat levert een fijne stressvolle situatie op voor dat kind. Niet Elsjes manier zeg maar.

Gelukkig sprak Elsje daarna een andere moeder die zo opgelucht was dat haar kind een VMBO-advies had gekregen en niet het zwaardere HAVO-advies, want dan moest het kind straks 'veel te veel op haar tenen lopen. En ze wil ook graag veel sporten en met haar vrienden rondhangen.' Lekker relaxed zou je zeggen, maar nee, ook hier stress want de school van keuze hanteert een stevig lotingsysteem waarbij de CITO-score zwaar meetelt. En dus ook hier een zwaard van Damocles: wat als ze nou uitgeloot zou worden? Wat moest ze dan?

Laat alsjeblieft staatssecretaris Dijksma opschieten met het minder zwaar maken van de CITO-eindtoets! A. voor de kinderen: het maken van de toets, het wachten op de uitslag, de uitslag zelf, de invloed die dat heeft op de mogelijkheid om al dan niet tot de school van je keuze te worden toegelaten: slopend! B. voor de ouders: het begeleiden van je kind, het accepteren van de uitslag én de mening daarover van de school: killing! en C. dan hebben middelbare scholen niet meer een cijfertje waarop ze keihard kunnen selecteren.