Schuldgevoelens verjaren niet

Iedereen heeft wel van die jeugdherinneringen waaraan je af en toe met schrik terugdenkt. Waarvan je alsnog of steeds maar weer blozende wangen van schaamte krijgt of waarbij heftige schuldgevoelens de kloof van al die jaren moeiteloos weten te overbruggen. Zo ook Elsje.

Zo zat ze gisteren rustig op de bank en keek door het raam naar buiten. Daar viel haar de enorme langpootmug op die zich tegen het raam genesteld had, aangetrokken door het licht van de lampen in de woonkamer. Ook zag ze voor het andere raam een groot spinnenweb met daarin een joekel van een kruisspin.

En toen was ze weer even 8 jaar. En beleefde ze opnieuw hoe door haar tikken op het raam de langpootmug die daarop neergestreken was, schrok en wegvloog. Recht een spinnenweb in. Met afgrijzen zag ze weer hoe de bewoner van het web, een gigantische kruisspin, razendsnel op deze vangst afstormde, de verlammende beet toebracht en het ongetwijfeld lekkere hapje begon in te kapselen. Opnieuw voelde ze de zware druk van het gevoel een levend en onschuldig wezen een vreselijke dood ingejaagd te hebben.

Snel stond de Elsje van 39 jaar op, deed het gordijn dicht en liet mug en spin voor wat ze waren. Vanmorgen was de mug weg, het web leeg en Elsje ongelofelijk opgelucht.