Een hap jeugdsentiment

Aangezien de moeder van Elsje al jong weduwe werd, hadden ze het thuis niet zo breed. Niet dat er overal op beknibbeld moest worden, nee hoor, maar uit eten gingen ze bijvoorbeeld zelden. Zeer zelden. En als het dan al gebeurde, dan was het naar het plaatselijke wegrestaurant (Elsje meent dat dat een AC was, maar dat weet ze niet meer zeker).

Daar zat het gezin dan aan de hoefijzervormige bar, op draaikrukjes bekleed met groen Skai. Achter de bar werd geen drank geschonken, maar werden de koude gerechten bereid. Heel leuk voor de kinderen om naar te kijken. Toppunt van luxe vonden Elsjes oudere zussen de 'clubsandwich' die je daar kon eten. Een half stokbrood, heel mooi schuin afgesneden en rijkelijk belegd. Elsje zelf en haar jongste zusje hebben die luxe niet gehaald want voordat ze daar oud genoeg voor waren verhuisde het gezin. Zij hielden het in die tijd bij een bakje appelmoes (mét een kersje in het midden).

Vandaag zag Elsje op de menukaart een clubsandwich en ze voelde zich weer even heel jong. De sandwich was overigens heerlijk, al bestond die niet een half stokbroodje.