Logeerpartij

Het is kerstvakantie en dus dé periode voor de kinderen om logeerpartijtjes te regelen met vriendjes en vriendinnetjes.

Wat heeft Elsje daar toch altijd een vreselijke hekel aan gehad als kind: logeren. In een vreemd huis, dat natuurlijk anders rook dan thuis, moest je slapen op een matrasje op de grond en maar al te vaak onder een kriebeldeken (mind you, Elsjes kindertijd is van vóór de doorbraak van het dekbed).

Zo'n partijtje kwam er meestal op neer dat het slapen zelf zo lang mogelijk uitgesteld werd, bijvoorbeeld door eindeloos te kletsen. Het tot een uurtje of twee, drie tegen elkaar aanfluisteren over weetikveel werd bijna tot een Olympische sport verheven. En dat terwijl Elsje meestal omviel van de vermoeidheid. Hierdoor moest ze maar al te vaak teruggrijpen op het spelletje 'wie het langste stil is, wint'.

En dan de volgende ochtend. Meestal was Elsje door onbekende geluiden (veel) eerder wakker dan degene bij wie ze te gast was. En wat dan? In je bed blijven liggen en hopen dat je weer in slaap viel. Of zachtjes fluisterend je vriendinnetje wakker maken. Of, als dat niet lukte, ergens een boek vandaan zien te toveren om maar de heimwee te kunnen onderdrukken. In je eentje in een vreemd huis naar beneden gaan, dat durfde Elsje echt niet.

Dat de kinderen zich verheugen om uit logeren te gaan, daar snapt Elsje dan ook geen sikkepit van. Laten we het er maar op houden dat Elsjes anti-logeer-genen hen hebben overgeslagen.