Onvergetelijke oorlog

1978. Toegeven, het is alweer even geleden, maar toch staat dat jaar muzikaal in Elsjes geheugen gegrift. Het is namelijk het jaar waarin haar oudste zus een elpee kocht die met recht een Meesterwerk genoemd mag worden: The war of the worlds, van Jeff Wayne. Elsje mocht, als ze heel stil was, bij die Grote Zus op de kamer komen luisteren naar de prachtmuziek van Wayne.

2010. Elsje zit met haar in de HMH voor de musical version of the War of the Worlds - Alive on stage!. Al zitten ze op rij 30, Elsje is verrukt door de muziek die Jeff weer (nog steeds?) weet te ontlokken aan zijn orkest. En minstens zo mooi is de zang. Een fenomenale Jason Donovan (ja, echt!) als de Artillery Man, een nog immer zeer indrukwekkende Justin Hayward die de gezongen delen als de Journalist deed, een heel sterke Chris Thompson als vertolker van de Voice of Humanity en een prima Rhydian Roberts als de Parson Nathaniel. Enige uitzondering vormde de zwakke Beth. Want Julie Covington, tja, dat is een klasse apart. En in die klasse valt Atomic Kitten Liz McClarnon zeker niet.

En er was nog meer: een echte driepotige machine die neerdaalde op het podium, en waarvanuit heatrays af gevuurd werden op het publiek, schitterende animaties die geprojecteerd werden op een reuzengroot scherm achter het orkest. Een hologram waardoor het net leek alsof de alweer ruim vijfentwintig jaar geleden overleden Richard Burton er gewoon als de Journalist bij was. Herfstblaadjes die over het publiek werden uitgestrooid.



Niet alleen Elsje kende de tekst en muziek van buiten: naast haar zaten twee mannen, die ook alles meezongen. Een mooi moment van Verbondenheid van Echte Fans toen de Artilleryman ineens van de hen zo bekende tekst afweek en de buurmannen en Elsje elkaar bijna verontwaardigd aankeken.

Na afloop kocht Elsje nog snel het programmaboekje, met daarin fantastische pop-ups van de Thunderchild en natuurlijk ook weer van een Martiaanse tripod.


Wat een onvergetelijke oorlogsavond!